Pum van de Koppel

Pum van de Koppel is looking out of the window.uit het raam aan het kijken.

Best Regards, [2023]

Groeten, [2023]

Pum van de Koppel likes to look out of the window. From his former studio space you could look across the street into the office of the ministry of finance. In a daydream the idea emerged to collaborate with them. His imagination would see him composing an email behind his desk, drawing diagrams on the whiteboard and attending important meetings with his colleagues.

In the collaborative spirit of the exhibition Peas and Carrots (Nest, The Hague) the wish for this project was initially to bridge the gap between the studio and the office. However, the focus gradually shifted from the bidirectional collaboration to the one-directional voyeuristic gaze itself.
While looking through the window, at the blurry image of professionalism on the other side of the street, Pum van de Koppel realised with dread that after he would graduate from art school, the fictional layer that underlies the art context and that protected him in his artistic endeavours in the years prior, wouldn't be as self-evident as in the air-tight art school bubble.

'Best Regards,' is thereby a childish refusal to enter the next professional phase of civic life. It is an insistence to dwell on the moment and an attempt to stick to the artificiality of the fictitious office worker before departing into the more ambiguous outside.

Pum van de Koppel kijkt graag uit het raam. Vanuit zijn toenmalige atelier keek je het kantoor binnen van het ministerie van financiën aan de andere kant van de straat. In een dagdroom kwam het idee bij hem op om met ze samen te werken. In zijn fantasie zag hij zichzelf een e-mail schrijven achter het bureau, diagrammen tekenen op het whiteboard en belangrijke vergaderingen bijwonen met zijn collega's.

In verband met het thema 'samenwerking' van de tentoonstelling Peas and Carrots (Nest, Den Haag) was het verlangen oorspronkelijk om de kloof tussen het atelier en het kantoor kleiner te maken. Maar geleidelijk verschoof de aandacht van een uitwisselend samenwerkingsverband naar de voyeuristische blik zelf.
Terwijl Pum van de Koppel door het raam naar het vage beeld van professionaliteit aan de overkant keek, realiseerde hij zich beduusd dat de fictieve laag van de kunstcontext, die hem beschermde tijdens zijn tijd als kunstacademiestudent, na het afstuderen niet meer zo vanzelfsprekend zou zijn.

'Groeten,' werd daarmee ook een kinderachtige weigering om al de volgende professionele levensfase in te gaan. Het verstilde het moment en probeerde vast te houden aan de kunstmatigheid van de fictieve kantoormedewerker alvorens naar het meer ambigue buiten te treden.